Praatkast - Het Geheugenpaleis

Han  en John hebben het over de manosphere. Wat maakt dat zoveel jonge mannen zich aangetrokken voelen tot ideeën waarin […]

Het bericht Van schapenhoeders tot Andrew Tate. De diepe wortels van de manosphere. verscheen eerst op Praatkast.

De oprechte zorgen van burgers. Alleen al als je die term gebruikt, ben je al midden in het debat beland. Gaat het werkelijk over een AZC? Of over iets groters: vertrouwen, veiligheid, wonen, culturele veranderingen en het gevoel niet gehoord te worden? Han en John bespreken deze zorgen. In hoeverre zijn ze reëel, in hoeverre ingegeven door angst of eerdere ervaringen? Daarover verschillen zij geregeld van mening.

Ze kijken ook naar het verleden en constateren dat vergelijkbare zorgen vaker opkwamen rond nieuwe groepen: Joodse vluchtelingen in de jaren dertig, Poolse en Hongaarse vluchtelingen uit de negentiende eeuw, Surinamers in de jaren zeventig, Molukkers en vele anderen. Steeds opnieuw ontstonden spanningen, wantrouwen en de vraag hoeveel verandering een samenleving aankan. En toch blijkt achteraf dat integratie in veel gevallen beter verliep dan tijdgenoten verwachtten. Maar is het deze keer anders? Of denken mensen dat alleen?

Tegelijk zien Han en John ontwikkelingen in Nederland die uit de hand kunnen lopen als zorgen structureel worden genegeerd of alleen moreel worden weggezet. Hun conclusie: wie draagvlak wil voor asielbeleid, moet omwonenden serieus betrekken. Niet via een verplichte inspraakavond voor de vorm, maar door lokaal beleid samen te ontwikkelen  met echte invloed en eerlijkheid over gevolgen.

Het bericht Angst, immigratie en de eeuwige zorg over nieuwkomers verscheen eerst op Praatkast.

John is boos over het Centraal Planbureau. Dat  vindt vindt volgens hem dat opbouwers van vermogen, zeg maar ondernemers, eigenlijk niet helemaal deugen en zich onttrekken aan hun fiscale verplichtingen  voor de maatschappij. Daar is hij als full blown kapitalist natuurlijk over in zijn wiek geschoten. Kijk maar eens wat hij erover op Wynia'sWeek heeft geschreven. https://www.wyniasweek.nl/het-cpb-verklaart-de-oorlog-aan-vermogen-zonder-te-bewijzen-dat-er-een-probleem-is/. Han heeft vragen en dan blijkt dat de beide heren het erover eens zijn dat de superrrijken in Nederland wel heel erg aan het langste eind trekken. Maar dat is volgens John geen reden om "gewone"" zelfstandigen zoals MKB-ers of huisartsen die vermogen vergaren als pensioenvoorziening ook maar even af te romen. Hij houdt een pleidooi voor het kapitalisme. Han valt hem daarin bij. Kapitalisme is geweldig zo lang je het maar aan banden legt waar de gevolgen averechts zijn. Enfin, nieuwe ronde in een debat dat al zeker 150 jaar woedt. We hebben  het trouwens ook nog over de vaders van ons belastingstelsel Alexander Gogel en Niek Pierson. Zelfs Alva passeert de revue. Alleen ouderen die nog op school echt geschiedenis hebben gehad, begrijpen nu meteen waarom.

Het bericht Nieuwe aanval op ondernemers en vermogen verscheen eerst op Praatkast.

Het is de laatste week onrustig in Nederland. In Loosdrecht en IJsselstein richtten anti-AZC-demonstranten grote vernielingen aan. Op 4 mei werd het Nationaal Monument op de Dam in Amsterdam besmeurd met rode menie en de kreet “genocide”. Er rommelt iets in het land. John stelt de vraag: wanneer slaat frustratie om in opstand? Volgens Han kan dat nog wel even duren. De meerderheid van de bevolking roert zich niet en lijkt een AZC in veel gevallen te accepteren. Tegelijkertijd is er wel degelijk sprake van brede onvrede. Die zie je terug in het lage vertrouwen in de politiek.

Han grijpt terug op voorbeelden uit het verleden, waarin onvrede wél omsloeg in opstand. Uiteindelijk werd de orde telkens weer hersteld. Zijn verhalen zijn deels smakelijk, deels onsmakelijk. Wat te denken van een beul die er niet in slaagt een veroordeelde ordentelijk naar de vuurdood te leiden? En dat was nog wel de professional — de officiële beul van het gewest Holland.

Het bericht AZC in Loosdrecht. Tussen protest en oproer. verscheen eerst op Praatkast.

John en Han hebben hun Koningsdag te midden van het feestende volk doorgebracht, respectievelijk in Delft en in Kethel, een dorp bij Schiedam. De ergernis over de hermelijnvlooien in de media was groot, want van een volwassen omgang met de dynastie is in Nederland nauwelijks sprake. Ze zijn daarin niet de enigen: een goedkeurende score van 53% voor een koning is, nuchter bekeken, gewoon middelmatig, hoe luid het gejuich van voornoemde hermelijnvlooien ook klinkt.

Han merkt intussen op dat het met burgerbloed aangelengde blauw in de aderen van de Oranjes best eens een nieuwe injectie kan gebruiken — bij voorkeur van echte prinsen. Die zijn in Afrika en Azië immers ruimschoots voorhanden. Denk aan de koning van Lesotho of aan de familie van Nelson Mandela, die zelf van koninklijke bloede was. Het hoeft allemaal niet zo gewoon te blijven.

Zijn de heren republikein? John wel. Han houdt een slag om de arm. Als publiekshistoricus heeft hij nu eenmaal een zwak voor schandalen — en laat de monarchie daar nu net een onuitputtelijke bron van zijn.

Het bericht Als Amalia een Afrikaanse prins trouwt. verscheen eerst op Praatkast.