رادیو تاسیان

پدر مسیر شما را تباهی می‌داند و مسیر درست را مسیری امن و بی‌دردسر معرفی می‌کند. اما من با او مخالفم. من فکر می‌کنم جاده‌های آرام و بی‌حاشیه شبیه جاده‌های کویری و صاف‌اند؛ از هزاران کیلومتر دورتر انتهایشان پیداست. انسان در چنین جاده‌هایی یا به کسالت می‌رسد یا خوابش می‌گیرد و یا از سفر هیچ لذتی نمی‌برد. من عاشق جاده‌های پرپیچ‌وخمی هستم که در هر پیچ آن نمی‌دانم چه حادثه یا ماشینی انتظارم را می‌کشد. جاده‌هایی که دو سویشان پر از درخت و انبوه گیاهان سرسبز است و مه تا میانه راه و جاده را پوشانده. جاده‌ای که در آن فقط یک ثانیه جلوتر را می‌بینم و از همان لذت می‌برم، بی‌آنکه به انتهای مسیر فکر کنم. درست همانند جاده زندگی شما در کلمبیا.

اپیزود تازه با عنوان «آقای پابلو اسکوبار، من می‌ترسم» به قلم و صدای امیرعلی مهاجری، اکنون به‌صورت رسمی در تمامی پلتفرم‌های ایرانی پادکست در دسترس شماست.

امیدوارم از شنیدن این قسمت لذت ببرید، و اگر برایتان جذاب بود، لطفاً آن را با دوستان و عزیزانتان به اشتراک بگذارید 💛

لینک‌های اپیزود:

کانال بله
👇✨
https://ble.ir/radiotasian

نویسنده و گوینده: امیرعلی مهاجری
میکس و مسترینگ توسط استودیو نووُ

تاسیان

گیتار ؛تنظیم ؛ میکس ومسترینگ
کاوه نیک قدم

متن ترانه:
زنه وارش باز اخیابانه ...دیوانه بارانه آسمانه
همه جاجیگا تاسیانه...می دیل پوره تی دیل گورخانه
تی چوم سو بوشو می دیل بی قرار
اما پیاده ا دونیا سوار
تی پا تلس بزه می باله بدار
زمستان شه ایه باز بهار طاقت باوار طاقت باوار
زمستان شه سیل باران شه برف وبوران شه کورغوغو کلاج کشکرته غار و غوران شه
باباخان تیرکمان زنه آسمانه
حاج حاجی پوشت بام ور آوازه خوانه
((گول پامچال گول پامچال بیرون بیه ...بیرون بیه ...فصل بهاره...عزیز موقع کاره...))

معنی ترانه :
دوباره تو این خیابون بارون میباره
بارون تند آسمون
همه جا رو غم گرفته
دل من پره و تو دلت داره مثل رعد و برق صدا میکنه
تو چشات کم سو شده و دل من بیقرار
ما پیاده ایم و این دنیا سوار
پاهات تاول زده دستمو نگهدار
زمستون میره و دوباره بهار میاد طاقت بیار طاقت بیار
زمستون میره بارون سیل آسا تموم میشه برف و بوران میگذره
جغدها و کلاغها و زاغها میرن
رنگین کمون میزنه تو این آسمون
و پرستوها رو پشت بوم آواز میخونن
((گل پامچال بیرون بیا ...بیرون بیا ...فصل بهاره...عزیز موقع کاره...))
.

دل آرام خانوم، نمیدونم کی برمیگردم...

نمیدونم اصلا یبار دیگه میتونم به اون موهای فرفریت نگاه کنم؟ اصلاً

برمیگردم؟ اصلاً این جنگ تموم میشه؟ هیچ نمیدونم. فقط یه چیزو بهت میگم، اگه چه اینو با کلمات روی

یه ورق نازک و بیصدا نوشتم، اما یه روز با صدای بلند، وسط خیابون فردوسی، بین شلوغی شهر، به یاد من و از

زبون من، با صدای خودت فریاد بزن :

دوستت دارم

✏️نویسنده: امیرعلی مهاجری
🎙گوینده: امیرعلی مهاجری
🎧میکس و مسترینگ: محمدرضا اکرادی
طراحی پوستر فریما رئوفی

از میان موجهای دریا داستانش را برایم میخواند:
"او آنجا نشسته بود، روبه‌روی پنجره‌ای که به هیچ منظره‌ای ختم نمی‌شد، و در دلش چیزی گم شده بود. چیزی که نه نام داشت و نه شکل، اما سنگینی‌اش درون سینه‌اش می‌کوبید. هیچ‌کس خبر نداشت که او هر روز با اشباحی حرف می‌زند که فقط خودش می‌بیند؛ اشباحی از زنانی که پیش از او آمده بودند، زندگی کرده بودند، عاشق شده بودند، شکست خورده بودند، و از میان دیوارهای ناپیدای سکوت گذشته بودند. او فقط می‌خواست کسی باشد که دیده شده. نه برای زیبایی، نه برای دانایی، فقط برای اینکه بوده. برای اینکه نشسته، خیره شده، و نرفته."

✏️نویسنده: امیرعلی مهاجری
🎙گوینده: فریما رئوفی
🎨طراحی پوستر: یاسر مبارک آبادی/هارا
🎧میکس و مسترینگ: محمدرضا اکرادی
✨تهیه و تولید توسط استودیو نووُ
📻پخش اختصاصی از رادیو تاسیان

بصورت رسمی از تمامی پلتفرم‌های رسمی #پادکست منتشر شد.

🎧در شنوتو آنلاین گوش کنید
👇👇👇
https://shenoto.com/channel/podcast/noovooo

🎧در کست باکس آنلاین گوش کنید
👇👇👇
‏https://castbox.fm/va/2810504

زن، برای اولین بار لبخند زد.

لبخندی کوتاه، اما عمیق.

بعد، آرام لیوانش را بلند کرد. آخرین بار.

و پیش از آن‌که آهنگ به پایان برسد، برخاست.

رفت.

نه با شتاب، نه با تردید.

رفتنی آرام، درست شبیه آمدنش.

اما این‌بار، دیگر بازگشتی در کار نبود.

مرد هنوز می‌نواخت.

صدایش دیگر نمی‌لرزید.

دست‌هایش محکم‌تر شده بودند.

او رفته بود، اما چیزی از او در مرد باقی مانده بود؛

چیزی از جنس شهامت، صدا، و سرانجام گفتن.

و آن شب، همان شبی شد که مرد برای همیشه بدون نیاز به صفحات نت به آواز و نواختن درآمد، سالیان سال در میان تاریکی جمعیت او را جست و دیگر موهایش را پریشان جلوی چشمانش رها نکرد تا اگر زن برگشت اینبار به جای نواختن و آواز خواندن فقط او را تماشا کند. و آن زن.... آن زن هیچگاه به آن شب‌نشینی برنگشت تا مرد سالیان سال عاشق بماند و جمعتی را از هنر خودش شگفت زده کند.

و شاید اگر روزی کسی از او می‌پرسید که آن زن، واقعا که بود؟ می‌گفت: نمی‌دانم.

فقط همین را می‌دانم که وقتی می‌آمد، صدایم معنا می‌گرفت، و وقتی رفت، معنایش شدم.

نُتِ آخر

· نویسنده: امیرعلی مهاجری

· گوینده: علی ولیانی

· میکس و تنظیم محمدرضا اَکرادی

·