Hello Zdrowie Podcasty

Można mieć duszności przez pościel, alergię od rajstop i problemy hormonalne przez pasek z chińskiej platformy. Brzmi jak przesada? Aleksandra Jaskułowska, edukatorka znana w sieci jako Ola Nowe Perspektywy, tłumaczy w rozmowie z Karoliną Wierzbińską, dlaczego ubrania z syntetycznych tkanin mogą realnie wpływać na nasze zdrowie.

W rozmowie wyjaśnia, czym różnią się między sobą włókna naturalne, sztuczne i syntetyczne, dlaczego poliester, akryl czy nylon nie są neutralne dla skóry i co dzieje się z ciałem, kiedy nosimy ubrania, które nie oddychają. Mówi też o chemii w bieliźnie, pościeli, odzieży sportowej i o fast fashion.

To odcinek o tym, jak kupować mądrzej, ale bez poczucia winy i bez perfekcjonizmu. O wełnie, lnie, bawełnie, certyfikatach, second handach i rzeczach po babci. Bo świadoma konsumpcja nie musi oznaczać wydawania fortuny. Czasem zaczyna się od tego, żeby sprawdzić metkę, wyprać nowe ubranie i nie kupować rzeczy, których wcale nie potrzebujemy.

"Obudziliśmy się z ręką w nocniku. Tylko do tego nocnika nasikały nam VLOP-y, czyli wielkie platformy społecznościowe, wielkie platformy AI" - mówi Magdalena Bigaj o tym, jak późno zaczęliśmy poważnie rozmawiać o higienie cyfrowej, bezpieczeństwie dzieci w sieci i wpływie wielkich platform technologicznych na nasze życie.
W rozmowie z Martą Dragan prezeska Fundacji Instytut Cyfrowego Obywatelstwa tłumaczy, dlaczego zakaz telefonów w szkołach to za mało, jeśli nie pójdą za nim mądre zasady, edukacja i odpowiedzialność dorosłych. Bo problemem nie są wyłącznie "zascrollowane" dzieci, ale cały świat, który im stworzyliśmy, zatrzymując ich przy ekranie kosztem ruchu, relacji i zwykłej codziennej aktywności.
To rozmowa także o sztucznej inteligencji. O tym, dlaczego dzieci potrzebują treningu mózgu, samodzielnego myślenia i popełniania błędów. Bo AI może być przydatnym narzędziem, ale nie powinno zastępować człowieka w tym, co najważniejsze: wyobraźni, empatii i odpowiedzialności.

"Kiedy ty się w końcu ogarniesz?", "Skoncentruj się", "Po prostu się uspokój". Wiele osób z ADHD słyszało podobne zdania przez całe życie. Zamiast pomagać, wzmacniają one poczucie winy i niezrozumienia.
W rozmowie z Karoliną Wierzbińską lekarka Katarzyna Stewart (na instagramie @doctorkastewart), specjalistka psychiatrii dzieci i młodzieży, tłumaczy, dlaczego z ADHD się nie wyrasta i jak to zaburzenie wpływa na dorosłe życie. Objawy zmieniają się z wiekiem. Nie zawsze są widoczne, ale często wiążą się z napięciem, impulsywnością i ogromnym kosztem codziennego funkcjonowania.
To również rozmowa o relacjach, emocjach i diagnozie, która może być kluczem do zrozumienia siebie, ale nie powinna nas definiować. Wybrzmiewa tu ważna rzecz: ADHD nie jest "supermocą", tylko zbiorem realnych trudności, które - jeśli się nimi nie zaopiekujemy - mogą prowadzić m.in. do depresji, lęku czy uzależnień.
Jeśli coś w twoim funkcjonowaniu cię niepokoi, warto to sprawdzić u specjalisty.

Jak mądrze żyć w świecie, który coraz bardziej przyspiesza, rozprasza i odcina nas od siebie nawzajem? Dorota Wellman i Paulina Młynarska powtórnie połączyły siły - tym razem po to, by napisać książkę "Afterparty". Książkę o tym, że nie warto i nie trzeba kończyć życiowej "imprezy" zaraz po 50. Z Karoliną Wierzbińską rozmawiały jednak nie tylko o książce i o dojrzałości, ale też o ważnych w ich życiu rytuałach, wychowaniu dzieci, zdrowiu psychicznym młodych ludzi, przemęczeniu, kobiecym wstydzie i pułapkach świata wellness oraz poppsychologii.

To odcinek o tym, że nie musimy być "najlepszymi wersjami siebie", że życie nie zawsze jest błyszczące i lekkie, a dojrzałość nie polega na udawaniu, że wszystko jest możliwe. To także bardzo osobista refleksja nad światem, w którym panoszy się AI, i tym bardziej kluczowe stają się bliskość i przyjaźń, krytyczne myślenie, więzi i własna "wioska" - ludzie, o których dbamy.

W tym odcinku podcastu „All Inclusive” Ane Piżl gości w studio Mateusza Adamczyka – polonistę i członka Rady Języka Polskiego. Punktem wyjścia do rozmowy jest napięcie, jakie budzi w niektórych z nas język inkluzywny – często kojarzony z narzucaniem zasad i ograniczeń. Tymczasem, jak podkreśla Mistrz Mowy Polskiej, współcześnie nikt nie ma władzy, by odgórnie regulować nasz sposób mówienia – język zmienia się raczej poprzez społeczne uzgodnienia, empatię i uważność wobec innych.

Rozmowa dotyka tego, jak ogromną siłę mają słowa – i nie chodzi wyłącznie o wymiar symboliczny. – Mówimy, że słowa ranią, i to jest uznawane za metaforę, ale badania psycholingwistyczne pokazują, że słowa naprawdę ranią. To znaczy na poziomie naszego mózgu to jest przetwarzane tak, jak ktoś by nas dźgnął czymś – zauważa Mateusz Adamczyk.

W dyskusji pojawia się też praktyczny wymiar języka inkluzywnego: jak mówić, gdy nie mamy pewności, jak ktoś chce być nazywany, i czy zawsze musimy trafiać w potrzeby wszystkich. Dużo z rozmowy tej dowiecie się o feminatywach, języku instytucji oraz napięciach między indywidualnym komfortem a zasadami obowiązującymi w przestrzeni publicznej. Rozmowa pokazuje też, że język inkluzywny nie polega na eliminowaniu różnic, lecz na świadomym decydowaniu, kiedy i po co je podkreślamy. Ważnym wątkiem jest również odzyskiwanie słów przez grupy mniejszościowe oraz pytanie, kto ma prawo ich używać.

Nie zabrakło refleksji o granicach żartów, wulgaryzmach, o znienawidzonych przez wielu „argumentach płci i wieku”. Ale też o błędach, nieporadności i strachu przed „powiedzeniem czegoś nie tak”. Mateusz Adamczyk zachęca do większej życzliwości wobec siebie i innych oraz do traktowania języka jako procesu, a nie zbioru sztywnych reguł. - Każda osoba ma prawo odbierać słowa różnie. Mogą nam się podobać, nie podobać, możemy uważać, że są trudne, że są dziwne, że nam się „psycholożka” kojarzy z „papużką”. Mamy prawo do tych skojarzeń – wtóruje mu edukator równościowy Ane Piżl.

To rozmowa o uważności, odpowiedzialności i o tym, że porozumienie zaczyna się od gotowości do słuchania.