Hello Zdrowie Podcasty

W tym odcinku podcastu „All Inclusive” Ane Piżl gości w studio Mateusza Adamczyka – polonistę i członka Rady Języka Polskiego. Punktem wyjścia do rozmowy jest napięcie, jakie budzi w niektórych z nas język inkluzywny – często kojarzony z narzucaniem zasad i ograniczeń. Tymczasem, jak podkreśla Mistrz Mowy Polskiej, współcześnie nikt nie ma władzy, by odgórnie regulować nasz sposób mówienia – język zmienia się raczej poprzez społeczne uzgodnienia, empatię i uważność wobec innych.

Rozmowa dotyka tego, jak ogromną siłę mają słowa – i nie chodzi wyłącznie o wymiar symboliczny. – Mówimy, że słowa ranią, i to jest uznawane za metaforę, ale badania psycholingwistyczne pokazują, że słowa naprawdę ranią. To znaczy na poziomie naszego mózgu to jest przetwarzane tak, jak ktoś by nas dźgnął czymś – zauważa Mateusz Adamczyk.

W dyskusji pojawia się też praktyczny wymiar języka inkluzywnego: jak mówić, gdy nie mamy pewności, jak ktoś chce być nazywany, i czy zawsze musimy trafiać w potrzeby wszystkich. Dużo z rozmowy tej dowiecie się o feminatywach, języku instytucji oraz napięciach między indywidualnym komfortem a zasadami obowiązującymi w przestrzeni publicznej. Rozmowa pokazuje też, że język inkluzywny nie polega na eliminowaniu różnic, lecz na świadomym decydowaniu, kiedy i po co je podkreślamy. Ważnym wątkiem jest również odzyskiwanie słów przez grupy mniejszościowe oraz pytanie, kto ma prawo ich używać.

Nie zabrakło refleksji o granicach żartów, wulgaryzmach, o znienawidzonych przez wielu „argumentach płci i wieku”. Ale też o błędach, nieporadności i strachu przed „powiedzeniem czegoś nie tak”. Mateusz Adamczyk zachęca do większej życzliwości wobec siebie i innych oraz do traktowania języka jako procesu, a nie zbioru sztywnych reguł. - Każda osoba ma prawo odbierać słowa różnie. Mogą nam się podobać, nie podobać, możemy uważać, że są trudne, że są dziwne, że nam się „psycholożka” kojarzy z „papużką”. Mamy prawo do tych skojarzeń – wtóruje mu edukator równościowy Ane Piżl.

To rozmowa o uważności, odpowiedzialności i o tym, że porozumienie zaczyna się od gotowości do słuchania.

Diagnoza endometriozy trwa średnio 7-12 lat. Przez ten czas kobiety, które ogromnie cierpią w czasie każdej miesiączki, odbijają się od gabinetów, słyszą, że "taka ich uroda", że "przesadzają", że "po ciąży przejdzie". Podobnych mitów i bzdur dr Mikołaj Karmowski słyszał w relacjach pacjentek z innych gabinetów całe mnóstwo.

Specjalista ginekologii, ekspert w dziedzinie leczenia endometriozy w rozmowie z Karoliną Wierzbińską tłumaczy, że endometrioza to choroba-kameleon. Może naciekać jelita, pęcherz, moczowody, nerwy, a nawet - w skrajnych przypadkach - mózg. Ból nie zawsze jest tam, gdzie ognisko, a ponieważ jest to choroba napędzana hormonami, ich aktywność w czasie cyklu miesięcznego jest jak dolewanie benzyny do ognia. To choroba, którą kobieta - jeśli ją ma - ma na całe życie.

W zaawansowanych przypadkach organy w miednicy mniejszej są ze sobą pozlepiane i unieruchomione - jak obrazowo tłumaczy gość podcastu - tak jak przedmioty w torebce, w której rozlał się klej. A same guzy? - My mamy nożyczki tytanowe. Czy w robotyce, czy w laparoskopii. Potrafimy na jednym guzie stępić tytanowe nożyczki przy jednej operacji. Jest to tak twarde - opowiada.

To rozmowa o bólu, który trwa latami. O medycznej brutalności tej choroby. I o tym, dlaczego - chociaż mamy XXI wiek, latamy na Księżyc i planujemy misje na Marsa - wciąż nie wiemy wszystkiego o endometriozie.

Na pytanie „ile jest płci?”, odpowiadają dzisiaj politycy, komentują osoby w internecie, jest bardzo dużo emocji. My postaramy się wyjaśnić przynajmniej część wątpliwości – zapowiada twórca projektów równościowych Ane Piżl w najnowszym odcinku podcastu „All Inclusive”. Do rozmowy na ten równie fascynujący, co budzący skrajne emocje temat zaprosiłx profesor  Renatę Ziemińską z Uniwersytetu Szczecińskiego, badaczkę m.in. teorii płci, autorkę książki „ Niebinarne i wielowarstwowe pojęcie płci”.O czym zatem właściwie mówimy, gdy mówimy o płci? Prof. Ziemińska tłumaczy, jak medycyna – od genetyki, przez gonady, hormony, aż po psychikę – rozszerza prosty, binarny podział na kobiety i mężczyzn. Przytacza i analizuje głośne przypadki ze świata sportu, m.in. Marii Patiño i Ewy Kłobukowskiej, które obnażyły nieskuteczność kolejnych metod „testowania płci”.W rozmowie z Ane Piżl nasza gościni pochyla się również nad etycznym wymiarem operacji „normalizujących” u noworodków interpłciowych oraz nad tym, kto i dlaczego decyduje o przypisaniu płci. Przyglądamy się politycznym sporom wokół płci i pytamy, czemu to właśnie ten temat stał się narzędziem mobilizowania społecznych emocji. W rozmowie wybrzmiewa także wątek edukacji – dlaczego szkoła milczy o złożoności płci i jakie są tego konsekwencje dla osób niebinarnych i interpłciowych.To odcinek o historii, filozofii, biologii, sporcie i polityce – ale przede wszystkim o ludziach, których doświadczenie nie mieści się w prostych kategoriach.

W tym odcinku podcastu „All Inclusive” twórca projektów równościowych Ane Piżl rozmawia o jednym z najbardziej niewidzialnych tematów w Polsce: bezdomności młodych osób. Jak naprawdę ona wygląda i dlaczego czasem zupełnie inaczej, niż nam się wydaje, opowiadają Agnieszka Sikora, prezeska Fundacji Po Drugie, dziennikarka i pedagożka, niedawno za swoją działalność uhonorowana tytułem Warszawianki Roku, oraz Mikołaj Mazurek, 19-latek z doświadczeniem kryzysu bezdomności, który dziś dzięki wsparciu Fundacji ma bezpieczny dom i może kontynuować edukację.
W tej szczerej i poruszającej rozmowie Mikołaj opowiada o swojej drodze: o stracie mamy w wieku 16 lat, braku wsparcia, ucieczce w używki i o tym, jak „magiczny” 18. rok życia w praktyce oznacza często nagłe zniknięcie systemowej opieki. Dzieli się mocnym wyznaniem o samotności, która w kryzysie bywa bardziej dotkliwa niż brak łóżka, oraz o tym, jak łatwo młoda osoba może wpaść w spiralę przetrwania.
Agnieszka Sikora tłumaczy, że bezdomność nie jest jedną historią, tylko procesem i sekwencją zdarzeń, za które to dorośli i system ponoszą współodpowiedzialność. „Trudno poprzeć taką tezę, że osiemnastolatek zapracował sobie przez osiemnaście lat swojego życia na to, żeby zostać osobą bezdomną.  Nie, to my dorośli zapracowaliśmy na to, żeby on został osobą bezdomną” – mówi Warszawianka Roku. Opowiada też o realiach pomocy w Polsce: o programie usamodzielnienia, o świadczeniu 759 zł miesięcznie, o tym, że Fundacja Po Drugie jest jedynym miejscem w kraju oferującym tak kompleksowe wsparcie dla młodych w kryzysie – i że ma tylko 14 miejsc w domu dla młodzieży, a rocznie udziela pomocy kilkuset osobom.
To rozmowa o godności, bezpieczeństwie i relacjach. O tym, dlaczego młodzi ludzie nie powinni trafiać do schronisk dla bezdomnych, jak wygląda mądra pomoc i dlaczego nie polega na wrzucaniu pieniędzy do kapelusza, oraz jak można tworzyć przestrzeń, w której młodzi ludzie – także osoby LGBTQ+ – mogą wreszcie zdjąć maskę, poczuć się akceptowani i zacząć budować swoje życie na nowo.

Gdzie szukać pomocy w kryzysie?
Fundacja Po Drugie
Dom dla Młodzieży: tel. 667 818 627
Dom dla Młodych Mam: 601 405 598
Ogólnopolska infolinia dla osób w kryzysie bezdomności: 987

„Kryzys psychiczny to jest część człowieka" – mówi Maria Peszek w najnowszym odcinku podcastu „All Inclusive”. W bardzo szczerej rozmowie z Ane Piżl opowiada o tym, w jaki sposób sama wyszła z „najstraszliwszego i najczarniejszego momentu”, jakim było załamanie nerwowe i ataki paniki. „Można być w totalnej czarnej d*pie, a potem szczęśliwą i spełnioną osobą. Absolutnie kluczową rzeczą jest sięgnięcie po pomoc”.
W rozmowie nie brakuje też dużej dawki ciepła i humoru. Są wspomnienia z domu pełnego gejów i lesbijek zamiast niań, opowieści o partnerze, który woli cień niż reflektory, refleksje nad stosunkiem do ciała, nagości, ale też wyznania o tym, jak wygląda życie artysty, który jednocześnie próbuje dbać o siebie i sprostać oczekiwaniom.
To rozmowa o zdrowiu psychicznym, przetrwaniu, granicach, miłości i o tym, że czasem największą odwagą jest powiedzieć: „Stop. Muszę zająć się sobą”.
Jeśli czujesz, że sam_a zmagasz się z problemami natury psychicznej, nie czekaj, zadzwoń na numer:  800 702 222. Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym działa za darmo, całodobowo, 7 dni w tygodniu. Również gdy widzisz, że ktoś z twoich bliskich jest w trudnej sytuacji, zachęć, go, by skorzystał z pomocy i nie bój się rozmawiać. Bezpośrednie pytanie, czy ktoś planuje odebrać sobie życie, może zmniejszyć ryzyko samo***stwa.